در ذهن ناقص بنده اینطور تصور میشه که وابستگی وقتی به وجود میاد که یا احساس میکنی به جایی،کسی یا چیزی تعلق داری یا اون به تو تعلق داره.البته این وسط خیلی وقتا تعهد با تعلق اشتباه گرفته میشه ولی خوب که نگاه بشه تعهد هم نتیجه تعلق(خاطر یا غیر خاطر) به چیز دیگری است اما تعلق از کجا شروع شده: خدا یا همون مجموعه کامل خوبی ها از اونجایی که بینهایت بود و جوهرش فقط خوبی بود یه سری موجود بینهایت و خوب آفرید.اون مخلوق چون به اون مجموعه خوبی ها تعلق داشت پس به او تعهد هم پیدا کرد.از اونجایی که من این نظریه رو دارم که همه چی همون خداست و ما اجزایی از خدا نیستیم بلکه همون خدا هستیم(انگار میگن نظریه مستر اسپینوزا است این) پس تعلق به خوبی های آدم ها یا غیر آدم ها رو همون تعلق یا تعهد به خدا میدونم. اما بعضی ها به نیستی ها یا توهّمات خودشون تعلق خاطر پیدا میکنن که این مورد تایید این حقیر نیز نمی باشد عمو صدرا! پس منظور من از وابستگی ، وابستگی به خوبی ها است نه به افرازهایی از خوبیها که روی این زمین قدم می زنند
*****
چه دردناک است که شبها هزاران آدم در آغوشت آرام میگیرند و صبح به دنبال خدایان زمینی خود می روند